- Losy przemyskich rodów w XX wieku na przykładzie życia i działalności Alojzy Heleny i Rudolfa Feliksa Macurów

Krótko o bohaterach spotkania:

Rudolf Feliks Macura (1886–1940) był architektem, artystą malarzem, etnografem i kolekcjonerem. Urodzony w Kałuszu, wychowany w Przemyślu, wykształcony w Krakowie (m.in. u Alfreda Dauna, Władysława Ekielskiego i Sławomira Odrzywolskiego w Wyższej Szkole Przemysłowej oraz student Józefa Mehoffera, Józefa Gałęzowskiego i Adolfa Szyszko-Bohusza w Akademii Sztuk Pięknych), pierwsze szlify zawodowe zdobywał we Lwowie (m.in. w biurze architektoniczno-budowlanym "Sosnowski & Zachariewicz"). W czasie I wojny światowej walczył w szeregach armii austro-węgierskiej na frontach: bałkańskim, wschodnim i włoskim. W latach 1919-1924 mieszkał w Ostrołęce, następnie blisko dekadę spędził w Białymstoku, by ostatecznie osiąść w Warszawie. Zanim zaczął własną praktykę architektoniczną, pracował jako urzędnik i pedagog. Projektował kościoły, obiekty użyteczności publicznej, budynki mieszkalne i pomniki, uprawiał malarstwo, animował życie społeczno-kulturalne, dokumentował i kolekcjonował dziedzictwo kulturowe Kurpiów. Jego życie i dzieło doskonale odzwierciedlają obraz pokolenia, które po 1918 roku budowało tożsamość odradzającej się Polski i zmieniało oblicze jej krajobrazu.

Siostra Rudolfa, Alojza Helena Macura (1889-1963), pochodząca z Przemyśla nauczycielka, w czasie II wojny światowej więźniarka Pawiaka i obozu koncentracyjnego w Ravensbrück. W okresie międzywojennym za sprawą pracy zawodowej trafiła razem z bratem Rudolfem Macurą z Galicji do odległej Ostrołęki, gdzie jako przedstawiciele inteligencji kształtowali życie społeczno-kulturalne.

O autorze:

Sebastian Wicher (ur. 1977), konserwator zabytków, historyk i popularyzator lokalnej architektury. Od 2016 roku jest pracownikiem Galerii im. Sleńdzińskich w Białymstoku. Wcześniej związany zawodowo z Muzeum Podlaskim w Białymstoku, Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków i Urzędem Miejskim w Białymstoku. Autor monografii Żyć architekturą. Życie i twórczość Stanisława Bukowskiego (2009), przewodnika Białostocka architektura modernizmu (2013), współautor monografii Ślad piórka. Rzecz o twórczości Henryka Wilka (2017) i Ku nieznanej postaci piękna. O życiu i twórczości Czesława Sadowskiego (2019) oraz szeregu artykułów poświęconych architekturze i zabytkom Białostocczyzny, publikowanych przede wszystkim w lokalnych periodykach. W 2020 r. ukazała się jego praca Rudolf Macura (1886-1940). Portret architekta niestrudzonego. Publikacja jest zwieńczeniem badań autora prowadzonych od 2001 r.  Nie zakończyła jednak dalszych poszukiwań i odkrywania nowych faktów dotyczących rodziny Macurów.

Sebastian Wicher  podczas swojego wystąpienia skupi się przede wszystkim na sylwetkach Rudolfa i  Alojzy Heleny Macurów. Opowie także o ich związkach z przemyskimi rodami Ullmanów, Ekiertów, Kunertów, Górniaków i Holuszów, mając nadzieję na nawiązanie kontaktu z potomkami tych rodzin.

Przyłączamy się do apelu naszego prelegenta i prosimy o kontakt osoby związane z rodziną Macurów, a także Ullmanów, Ekiertów, Kunertów, Górniaków i Holuszów.

Każda rodzina ma swoją historię — zapisaną w listach, fotografiach, dokumentach, pamiętnikach, przedmiotach codziennego użytku czy drobnych bibelotach, które przez lata przechowywane były w domowych szufladach i albumach. Te pozornie zwyczajne pamiątki często kryją niezwykłe opowieści: o życiu naszych przodków, o ich pracy, marzeniach, odwadze, tradycjach i codzienności dawnych czasów.

O tym, że rodzinne historie mają ogromną  moc, a pamiątki mogą ożyć i przekazać bezcenną wiedzę przekonaliśmy się wielokrotnie, m.in. w czasie akcji Archiwów Państwowych pod nazwą Archiwa Rodzinne Niepodległej.

Wierzymy, że i tym razem odnajdą się osoby, które zechcą odkryć przed nami potencjał, jaki niosą świadectwa przeszłości i pomogą zachować go dla przyszłych pokoleń.

Spotkaniu będzie towarzyszyła wystawa dokumentów z zasobu Archiwum Państwowego w Przemyślu związanych z rodziną Macurów.

Zapraszamy.

Autor: Agnieszka Bobowska-Hryniewicz